Share on Tumblr
Αγαπημένη Ερωτική Σκηνή...
Ποια φαντασίωση σε ερεθίζει πιο πολύ
Αφεντικό/Αφεντικίνα
Συγκεκριμένο σημείο στο κορμί
Σκλάβος/Σκλάβα
Ομαδικό Σεξ
Σενάριο (Μπάτσος-Κλέφτρα κ.ά.)
Αντικείμενο
Αφέντης/Αφέντρα
Μεγαλύτερος άντρας/γυναίκα
Φαγητό

O θεός Ερως συστήνεται...

Ο Χρήστος Φασούλας είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Το συγγραφικό του έργο έχουμε συναντήσει στα βιβλία του, «Με λένε Μοίρα» και «Ο Ερωτας Δεν Κάνει Για Πιλότος» από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.
Διαβάστε παρακάτω τον πρόλογο του επόμενου - άτιτλου και ανολοκλήρωτου- βιβλίου του, όπως αναρτήθηκε από τον ίδιο σε σελίδα στο facebook. Οπως έγραψε ο ίδιος σε κάποιο σχόλιο: Δεν (θα) πρόκειται περί παρωδίας. Άλλο σάτιρα και (αυτο)σαρκασμός και -εντελώς- άλλο παρωδία. Και, ναι, μου αρέσει να βαδίζω επικίνδυνα. Χωρίς ρίσκο, εξάλλου, δεν υπάρχει ζωή...

Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ:

ΜΙΣΟ...
Προτού ξεκινήσετε να διαβάζετε την ιστορία, επιτρέψτε μου.
Νομίζω πως θα ’ταν χρήσιμη μία πρωταρχική - διευκρινιστική παρέμβαση εκ μέρους μου. Για να ξέρετε δηλαδή πού βαδίζετε και με τι έχετε να κάνετε. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλώς επειδή τα γεγονότα και τα περιστατικά της ιστορίας που θα διαβάσετε παρακάτω δε θα είχαν συμβεί ποτέ έτσι και δεν υπήρχα εγώ.
Γι’ αυτό, λοιπόν, επιτρέψετε μου. Επιτρέψτε μου να συστηθώ.
Το όνομά μου είναι Έρως. Μ’ έχετε ακουστά, το ξέρω. Με τη διαφορά πως τα περισσότερα απ’ αυτά που έχετε ακούσει για μένα δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα. Σας διαβεβαιώνω.
Γι’ αυτό και δε γίνεται να περιοριστώ μόνο στις συστάσεις. Οφείλω να πω και λίγα πράγματα γύρω από τον εαυτό μου. Προς αποκατάσταση της αλήθειας.
Εντάξει, μην περιμένετε τώρα και ληξιαρχική πράξη γεννήσεως. Τα δημοτολόγια έχουν χαθεί εδώ και κάτι χιλιετίες (τα πέταξε στα Τάρταρα ο Δίας απ’ την τσατίλα του, όταν έπιασε την Ήρα στο κρεβάτι με τον Κρόνο). Εξάλλου, μη νομίζετε, δεν είναι και πολλοί αυτοί που ξέρουν λεπτομέρειες γύρω απ’ τη γέννησή μου. Κι όσοι τις ξέρουν δε μου τις λένε.

Αγνώστου Πατρός...

Να, πάρτε για παράδειγμα τη μάνα μου. Παρά τις επίμονες ερωτήσεις μου, εκείνη αρνείται πεισματικά να μου αποκαλύψει ποιος είναι ο πατέρας μου. Με συνέπεια ν’ ακούω κι εγώ τις φήμες και τα κουτσομπολιά και να μην μπορώ να βγάλω άκρη...
Άλλοι λένε ότι είμαι γιος του Ουρανού, ο οποίος κεράτωνε συστηματικά τη Γαία με ό,τι εκινείτο.
Άλλοι επιμένουν πως πατέρας μου είναι ο Άρης, ο οποίος κάθε φορά, λέει, που έχανε έναν πόλεμο, για να εκτονώσει τη λύσσα του έβαζε κάτω τη μάνα μου και της πέταγε τα μάτια έξω. Κι άλλοι, τέλος, διαλαλούν πως είμαι ο καρπός ενός απροσδόκητου one night stand ανάμεσα στη μάνα μου και τον Ήφαιστο.
Αυτό το τελευταίο, βέβαια, εδώ μου κάθεται...
Μα με τον Ήφαιστο, ρε μάνα; Αν έκανε ποτέ κάτι τέτοιο η μαμά, θα πρέπει να ήταν τύφλα στο μεθύσι. Και η αλήθεια είναι ότι κάποια εποχή είχε όντως πρόβλημα με το ποτό. Μιάμιση νταμιτζάνα νέκταρ κατέβαζε στην καθισιά της. Και για να αποτοξινωθεί χρειάστηκαν καμιά εκατοστή συνεδρίες στους Α.Α.Θ. (Ανώνυμοι Αλκοολικοί Θεοί πάει να πει αυτό).
Το μόνο βέβαιο είναι ότι εγώ δε μοιάζω με κανέναν από τους τρεις δυνάμει μπαμπάδες. Πρώτα πρώτα, εγώ είμαι ξανθός κι αυτοί είναι μελαχρινοί (με εξαίρεση τον Ουρανό, που έχει κάτι γαλαζωπές ανταύγειες, αλλά μόνο όταν είναι στις καλές του, δηλαδή σπανίως). Έπειτα, και οι τρεις τους είναι τριχωτοί του κερατά, ενώ εγώ είμαι πέρα για πέρα σπανός. Και τέλος, κανείς απ’ τους τρεις δεν έχει φτερά.
Από τους γνωστούς εραστές της μάνας μου, ο μόνος που έχει φτερά είναι ο Ερμής. Ωστόσο, τα φτερά τα δικά του έχουν φυτρώσει στις φτέρνες του.
Ενώ τα δικά μου στην πλάτη. Άσε δε που δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο να είμαι εγώ γιος αυτού του παπάρα.
Εντάξει, δε λέω, ο Ερμαφρόδιτος είναι όντως αδερφός μου -ή αδερφή μου, ανάλογα από ποια σκοπιά το βλέπει ο καθένας. Μόνο που είναι ετεροθαλής αδερφός/ή μου. Επιστημονικώς διακριβωμένο αυτό. Χίλια τοις εκατό. Απλώς πρόκειται για μία ακόμα παρασπονδία της μάνας μου, που ανάθεμα κι αν έχει πάρει ποτέ τ’ αυτί της τον όρο «αντισύλληψη».
Ναι, σωστά μαντέψατε. Η μάνα μου είναι η κυρα-Αφροδίτη. Η ωραιότερη απ’ όλες τις θεές. (Χμμ... Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον από κείνη θα ’χω πάρει...)
Αρκετά, όμως, σας ζάλισα με τις προεισαγωγές. Καιρός να πάμε παρακάτω.

Με χόμπυ την τοξοβολία...

Αυτό που οφείλω να διευκρινίσω ευθύς εξαρχής είναι ότι ανέκαθεν ήμουν κακός στα σπορ. Κάκιστος. Κανένα απ’ τα υπόλοιπα θεόπουλα δε με διάλεγε για την ομάδα του. Μ’ άφηναν πάντα στην απέξω. Εξωφυλαρούχα, που λένε.
Μιλάμε για μεγάλη πίκρα.
Αλλά ευτυχώς το πήρα γρήγορα απόφαση ότι δεν είμαι εγώ για τέτοια κι έπαψα να τα βάφω μαύρα. Έλα όμως που αυτό το οποίο κατάφερα να αποδεχτώ εγώ, δεν το αποδέχτηκε η μάνα μου ποτέ. Μα ποτέ...
Το είχε πάρει προσωπικά. Ήθελε σώνει και καλά να με βάλει ν’ ασχοληθώ με κάποιο σπορ, οποιοδήποτε. Ακόμα και στη ρυθμική γυμναστική πήγε και μ’ έγραψε η βλαμμένη, το φαντάζεστε; Αλλά, ό,τι κι αν έκανε, κάθε φορά γυρνούσα απ’ το μάθημα είτε με στραμπουλισμένο αστράγαλο είτε με ραϊσμένο παΐδι. Ώσπου έπαψε να με τραβολογάει από δω κι από κει τη μέρα που γύρισα σπίτι με συντριπτικό κάταγμα φτερού.
Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι τα παράτησε. Α, όχι, δεν την ξέρετε καλά την Αφροδίτη, είναι να μη βάλει κάτι στο μυαλό της. Ή στο μάτι της. Και μια ωραία πρωία, το μάτι της έπεσε τυχαία σ’ αυτό το καταραμένο το τόξο, που της το ’χε χαρίσει στα εξακοσιοστά της γενέθλια η κουνιάδα της η Άρτεμις και που φύλαγε στη γύψινη μεσοτοιχία εδώ και κάτι τέρμινα.
Κι έτσι, λοιπόν, της γεννήθηκε η φαεινή ιδέα...
Βάλθηκε, που λέτε, να μου μάθει τοξοβολία. Με δασκάλα την Άρτεμη, φυσικά, ποια άλλη; Και η γκαντεμιά η μεγάλη είναι ότι πήρα άριστα στο πρώτο μάθημα και δε χρειάστηκε να κάνω άλλα. Η Άρτεμις έστειλε sms στη μάνα μου, διαμηνύοντάς της ότι ο γιόκας της (η αφεντιά μου, δηλαδή) είναι γεννημένος τοξοβόλος. Και δε με πίστεψε όταν της είπα ότι η απίστευτη ευστοχία μου ήταν απλώς θέμα τύχης, ότι ήταν αυτό που λένε η ρέντα του πρωτάρη.
Στην ουσία, βέβαια, δεν ήταν η ρέντα του πρωτάρη. Απλώς, επειδή δε γούσταρα να μάθω να πετάω βέλη, σημάδευα άλλα αντ’ άλλων. Κι ακριβώς γι’ αυτό το λόγο το ρημάδι το βέλος πήγαινε και καρφωνόταν κατευθείαν στο κέντρο του στόχου που μου είχε υποδείξει η Άρτεμις...
Ε, από κει κι ύστερα αυτό έγινε η ιστορία της ζωής μου...

Ο θεός του ζευγαρώματος...


Το συμβούλιο των θεών, για να τιμήσει το εξαιρετικό -μη χέσω- ταλέντο μου στο άθλημα, αποφάσισε να μου αποδώσει τον τίτλο του θεού του έρωτα. Και μου ανέθεσε την εξής αέναη αποστολή: να αιωρούμαι πάνω από τους θνητούς, να εντοπίζω τα ταιριαστά ζευγάρια και να τα σημαδεύω με τα θαυματουργά μου, λέει, βέλη...
Εντάξει, το πρώτο μέρος της αποστολής μου ήταν παιχνιδάκι. Τα κατάλληλα ταίρια τα εντόπιζα και τα εντοπίζω περίπατο, σιγά το δύσκολο, τι σκατά θεός θα ήμουν εξάλλου αν δεν τα κατάφερνα ούτε σε κάτι τόσο απλό; Το δύσκολο κομμάτι της αποστολής μου ξεκινάει όταν προσπαθώ να ταιριάξω τα ταίρια. Να τα πετύχω δηλαδή μ’ αυτά τα αναθεματισμένα τα βέλη...
Δε χρειάζεται, νομίζω, να επεκταθώ περισσότερο επ’ αυτού, το ’χετε πιάσει το νόημα. Εξάλλου, το βλέπετε κάθε μέρα. Το ζείτε: ο κόσμος είναι γεμάτος αταίριαστα ζευγάρια. Και τα διαζύγια κοντεύουν να γίνουν περισσότερα κι απ’ τους γάμους... Κι όμως...
Παρόλα αυτά, παρά τις μυριάδες, τις αμέτρητες αποτυχίες μου, δεν έχω σκοπό να το βάλω κάτω. Τι σόι παιδί της μάνας μου θα ήμουν έτσι και τα παρατούσα τόσο εύκολα; Άλλωστε, τόσα χρόνια γεμάτα αποτυχίες κι απογοητεύσεις, έχω αρχίσει πια και το παίρνω πατριωτικά.
Έχω αρχίσει να πωρώνομαι άσχημα. Και σκοπεύω αυτή τη φορά να ΠΕΤΥΧΩ. Και μάλιστα μόνος μου, εντελώς μόνος, κι όχι επειδή την πιάνει κάπου κάπου το φιλότιμο τη Λάχεση (η καλή η Μοίρα είν’ αυτοί, άσχετοι, έ άσχετοι...) και κατευθύνει τα βέλη μου στους σωστούς στόχους.
Θα πετύχω, λοιπόν. Να είστε βέβαιοι.

Στην ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω πρωταγωνιστούν οι δύο επόμενοι στόχοι μου. Ένας άντρας και μια γυναίκα. Πάντα ένας άντρας και μια γυναίκα είναι οι στόχοι μου, είναι αυστηρές οι οδηγίες του συμβουλίου, τι νομίζετε, οι θεοί είναι πουριτανοί του κερατά. Και μη με ρωτήσετε τώρα «αφού είναι έτσι, ρε φίλε, τότε γιατί οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις έχουν αποκτήσει κατακλυσμιαία ανάπτυξη;» Μα τα είπαμε, ρε παιδιά, πάλι τα ίδια θα λέμε; Επειδή είμαι κακός στα σπορ. Και ειδικά στην τοξοβολία.
Ή μάλλον ήμουν κακός. Αυτή τη φορά, είπαμε, θα ΠΕΤΥΧΩ.
Άσε που στην περίπτωση ειδικά αυτή έχω και ένα επιπλέον κίνητρο: η γυναίκα και ο άντρας που θα σας διηγηθούν τις παράλληλες ιστορίες τους είναι δύο από τις πιο μεγάλες, τις πιο χτυπητές, τις πιο οικτρές μου αποτυχίες. Οπότε, λοιπόν, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα έχω και κάτι να διορθώσω.
Και θα το διορθώσω, μα το Δία!

Χρήστος Φασούλας


fasoulasonline.com
facebook group

"Aν μιλούσε το Aι2ον" της Νένας Χρονοπούλου
Οταν η Μίνι «κάθισε» και στον Μίκι και στον Ντόναλντ
 
Επικοινωνία
Όνομα:
Επίθετο:
email:
Σχόλιο: